सुनेत्रा नकाते

 मुग्ध निरागस मधुर भावना, कळली नाही कळीस  कारे? निघून गेला शीळ घालुनी, अवखळ चंचल तो वारारे! भावगीत ते कळले नाही, म्हणून झुरते झुळूक आता; गंध प्राशुनी आज तयातिल, बनली आहे ती कवितारे! नकोच होऊ तू परमेश्वर, देवघरातिल पुतळा बनण्या; माझ्यासम तू मानव हो रे, माझ्यासंगे फुलावयारे! पुरे परीक्षा या मातीची, पाणीसुद्धा रंग बदलते; तुझी कसोटी तुला…

पापणीस तव झालर काळी थरथरणारी अतीव सुंदर नकोस मिटवू उघड पाकळ्या कमलदलांसम सजीव सुंदर कधी वाटते खूप रडावे कारण त्याचे नकळे मजला अश्रु-विमोचन करता फुलते अंतरातली उणीव सुंदर मन घाबरते वादळ येता मेघ सावळे मनी दाटता कोसळतो मग तांडव करुनी हवाहवासा वळीव सुंदर शीळ घालतो अवखळ वारा श्यामल शीतल मेघ नाचरे बरसुन विणती अवनीवरती मोर…

ओठांमध्ये पालवलेले बोलायाचे आहे मजला चित्रामध्ये आठवलेले रेखायाचे आहे मजला चितारते मी सागर नयनी मिटते डोळे गाज ऐकुनी डोळ्यामध्ये रंगवलेले वाचायाचे आहे मजला रंग-गंध वेचून फुलांचे मधुसंचय मी करित राहिले श्वासामध्ये साठवलेले प्राशायाचे आहे मजला शेकोटीची उब जांभळी शब्द कापरे तप्त जाहले काव्यामध्ये तापवलेले ओतायचे आहे मजला तव झुळकीने मोहरलेल्या कळ्याफुलांचे मुग्ध रंग हे हृदयामध्ये…

ती कशास हे काळिज चाळत बसते अन स्वप्नांचे दुकान मांडत बसते ती स्वप्ने ओली चुलीत ना जळती मग त्यांना ती उन्हात सुकवत बसते जाऊन पुन्हा मी लिंबोणी मागे तो चांदोबा नभात शोधत बसते हे शब्द नाचरे फिरती अवती भवती मी शिताफिने गळात ओढत बसते ती मूढ ‘सुनेत्रा’ मौन घेतसे म्हणुनी मी ओठांना तोरण लावत बसते

थांब जरा तू चिमण पाखरा या चाफ्याच्या झाडाखाली विशाल घरटे जरी तुझे रे आकाशाच्या झाडाखाली हे पाणी अन हा वारा ना कुण्या एकट्यासाठी वाहे भामेपरि मग उदास का तू प्राजक्ताच्या झाडाखाली प्राशुन घे तू गंध फुलांचे मुग्ध निरागस हसणे त्यांचे मातीसम मग गंधवती तू या प्रेमाच्या झाडाखाली तुझ्या पाकळ्या दिसती लोभस स्पर्श एकदा करू काय…

किती दिवस मी रदीफ व्हावे बोल सख्या रे मीच काफिया ओळख माझे मोल सख्या रे कशी अवेळी साद घालते कविता वेडी सावर मजला जातो माझा तोल सख्या रे ते तेव्हाचे गीत गुलाबी अता हवे मज हवेहवेसे बुडवी मज ते खोल सख्या रे दिवस संभ्रमित हे पण सरतिल मेघ वर्षतिल स्मरण ठेव तू पृथ्वी आहे गोल…