जलौघवेगा धबाबणारी धरेवरी या जलौघवेगा नभास भारी धरेवरी या मिळावयाला जिवास मुक्ती जळी समुद्री जलौघवेगा करेल वारी धरेवरी या खळाळणाऱ्या रुपात सुंदर सदैव वाहे जलौघवेगा सुडौल नारी धरेवरी या झळाळणाऱ्या तळ्यात कमळे फुलावयाला जलौघवेगा गुलाबझारी धरेवरी या विडे बनविण्या लवंग खुपसुन खरी सुकन्या जलौघवेगा कुटे सुपारी धरेवरी या गझल- अक्षरगण वृत्त (मात्रा २४) लगावली –…

चेहरा हरवला आहे कुणाचा त्यातला जो आहे खरा चेहरा घडवला आहे कुणाचा त्यातला तो आहे खरा भाबडा रचयिता होता जरी रे गुंतला का गोष्टीमधे चेहरा भिजविला आहे कुणाचा त्यातला हो आहे खरा गाजरे पिकविली जी तू गुलाबी गोडशी त्या रानामधे चेहरा लपविला आहे कुणाचा त्यातला भो आहे खरा बावरी प्रियतमा गोरी कुणाला घाबरे ही सांगा…

मैफिलीतुन घ्यावयाचे राहिले आलाप काही… हेच का तुज दुःख आहे पण नको कुरवाळणे ते गोडवा भावात होता ते तुला कळलेच नाही… हेच का तुज दुःख आहे पण नको कुरवाळणे ते गोल होता नीलवर्णी घागऱ्याचा घेर मोठा पोलक्याची तलम बाही मलमलीचा पोत होता शुभ्र त्या तव पोलक्याची मळविली त्यांनीच बाही… हेच का तुज दुःख आहे पण…

कशाला हेवेदावे करण्या भांडण तंटे कशाला कपटी कावे करण्या भांडण तंटे उशाशी धोंडा खाण्या कोंडा आवड ऐसी कशाला कोणी यावे करण्या भांडण तंटे शिव्यांचा मारा गुटका मावा यातच जगण्या कशाला दारू प्यावे करण्या भांडण तंटे मनाची शुद्धि आत्मानंदी आपण सैनिक कशाला राजे व्हावे करण्या भांडण तंटे सुनेत्रा नावे गझला लिहिते आनंदाने कशाला कोणा खावे करण्या…

ज्याचा गुरू इलाही त्याला उणे न काही ज्याचा गुरू इलाही वैरीच त्यास नाही ज्याचा गुरू इलाही त्याच्यात प्रेम राही ज्याचा गुरू इलाही त्याच्यात कपट नाही ज्याचा गुरू इलाही त्याची मळे न बाही ज्याचा गुरू इलाही त्याचीच शुभ्र बाही ज्याचा गुरू इलाही ओझे न त्यास काही ज्याचा गुरू इलाही त्यासी दुरून पाही ज्याचा गुरू इलाही त्याचे…

कसे काय बोलू, कसे काय साहू, मला हे कळेना, तुझ्याशी जुळेना, खरे मैत्र माझे, खरी प्रीत माझी, सुनेत्रा… किती सोसला मी, तुझा हा दुरावा, तरी का वळेना, तुझ्याशी जुळेना, खरे मैत्र माझे, खरी प्रीत माझी, सुनेत्रा…. जरी पावसाचा टिपुस ना मिळाला, उन्हाळ्यात तगले, तुझ्या आठवांना जपोनीच फुलले, किती यत्न्य केले जगाया… निळ्या उष्ण झोतात न्हाले…