अस्त्र माझे भेदणारे ढाल आहे उजळलेले लेखणीचे भाल आहे कागदावर नाचताना लेखणीही प्रीत माझी गात देते ताल आहे हे नव्हे रे केस माझे कृष्ण कुरळे ही निशेला तू दिलेली शाल आहे हे नव्हे रे ओठ माझे रंगलेले हा गुलाबाचा गुलाबी गाल आहे हाच रे कागद तुझा तो हरवलेला हळद ओली स्वाक्षरी बघ लाल आहे तू…

आज मतला थरथरे हा बावरा बावरोनी होतसे हा लाजरा नाचताती शेरणी गझलेमधे शेर बब्बर गुरगुरे मग नाचरा हाय मज हा छंद पुन्हा लागला पाठ म्हणते तू विसावा घे जरा काळ वेडा कालचा झाला जुना माझियावर फोडिशी का खापरा पाठ माझी जाहली रे मोकळी जाळता मी शुभ्र नीतळ कापरा काफिया तू मौन आता सोडना बावऱ्या झाल्यात…

तो गुन्हा माझाच होता मी मजेने बोलले ते जरा होतेच वेडे मैत्र त्यांनी टाळले काय मी बोलून गेले वय जरी नादान ना बोलणे बेछूट त्यांचे लाखदा मज बोचले आजही करतेच जखमी ना स्वभावाला दवा कर्मफळ मिळतेच त्याचे पुरवितेना चोचले मज जरी माहीत होते मी कुठे नव्हते उणी प्रीतिच्या गाभ्यात शिरण्या मी तपाने वाळले भयफुला तू…

जलौघवेगा धबाबणारी धरेवरी या जलौघवेगा नभास भारी धरेवरी या मिळावयाला जिवास मुक्ती जळी समुद्री जलौघवेगा करेल वारी धरेवरी या खळाळणाऱ्या रुपात सुंदर सदैव वाहे जलौघवेगा सुडौल नारी धरेवरी या झळाळणाऱ्या तळ्यात कमळे फुलावयाला जलौघवेगा गुलाबझारी धरेवरी या विडे बनविण्या लवंग खुपसुन खरी सुकन्या जलौघवेगा कुटे सुपारी धरेवरी या गझल- अक्षरगण वृत्त (मात्रा २४) लगावली –…

चेहरा हरवला आहे कुणाचा त्यातला जो आहे खरा चेहरा घडवला आहे कुणाचा त्यातला तो आहे खरा भाबडा रचयिता होता जरी रे गुंतला का गोष्टीमधे चेहरा भिजविला आहे कुणाचा त्यातला हो आहे खरा गाजरे पिकविली जी तू गुलाबी गोडशी त्या रानामधे चेहरा लपविला आहे कुणाचा त्यातला भो आहे खरा बावरी प्रियतमा गोरी कुणाला घाबरे ही सांगा…

मैफिलीतुन घ्यावयाचे राहिले आलाप काही… हेच का तुज दुःख आहे पण नको कुरवाळणे ते गोडवा भावात होता ते तुला कळलेच नाही… हेच का तुज दुःख आहे पण नको कुरवाळणे ते गोल होता नीलवर्णी घागऱ्याचा घेर मोठा पोलक्याची तलम बाही मलमलीचा पोत होता शुभ्र त्या तव पोलक्याची मळविली त्यांनीच बाही… हेच का तुज दुःख आहे पण…