सकाळी दुपारी लिहावी गझल तिन्हीसांज होता स्मरावी गझल गझल रडव रडवी कधी गाउनी हझल मग लिहावी पुसावी गझल रदीफास टाळे गझल जेधवा म्हणे काफिया मग हरावी गझल पहाटे प्रभाती सकाळी सजल दवाने उन्हाने नहावी गझल लहर वारियाची अधर चुंबिता मिटावी फुलावी झुलावी गझल नयन कारण व्हावी तनू कापरी तिच्या कंपनांनी टिपावी गझल झरझरा खिरे ज्ञान…

तुझ्याचसाठी अजूनही मी जुन्या स्मृतींच्या उन्हात आहे झरे इथे लेखणी सुवासिक नव्या सुरांनी वहात आहे कधी न कळले तुला जरी हे तुझ्यात गाणे सदैव माझे तुडुंब भरले हृदय जलाने तुझीच प्रतिमा तयात आहे खरेच मी सावरेन आता पुन्हा पुन्हा मी पडेन जेव्हा तुझीच काठी असेल हाती तिच्याचसाठी घरात आहे नको कुठे मज नभात शोधू तुझ्यात…

हाय मी वेडी कितीरे समजले वेडा तुला मस्त तू मैफल गझलची समजले मेळा तुला खात जाशी गोड सारे आवडीने आजही जो दिला पेढा तुला मी वाटला पेठा तुला मी फिदा होतेच तुजवर कालही अन आजही कान भरण्या ते टपोनी समजले केव्हा तुला द्यायचा होता तयांना धवल तुज शेला जरी मी दिलेला जर्द हळदी शोभतो फेटा…

मी तुझी नाही जरी रे मी तुझी आहे सदा मौन मी आहे जरी रे बोलकी माझी अदा संपदेचा भार होता सावळ्या कायेस या चुंबिल्या मी पापण्या झुकवून माथा कैकदा गोष्ट साधी बोलते मी पण चढे पारा तुझा बोलताना तोल जातो साजना तव कैकदा रंगला होतास तू अन रंगली होती निशा आठवे मज चांदण्यांनी शिम्पलेली संपदा…