ओठांमध्ये पालवलेले बोलायाचे आहे मजला चित्रामध्ये आठवलेले रेखायाचे आहे मजला चितारते मी सागर नयनी मिटते डोळे गाज ऐकुनी डोळ्यामध्ये रंगवलेले वाचायाचे आहे मजला रंग-गंध वेचून फुलांचे मधुसंचय मी करित राहिले श्वासामध्ये साठवलेले प्राशायाचे आहे मजला शेकोटीची उब जांभळी शब्द कापरे तप्त जाहले काव्यामध्ये तापवलेले ओतायचे आहे मजला तव झुळकीने मोहरलेल्या कळ्याफुलांचे मुग्ध रंग हे हृदयामध्ये…

ती कशास हे काळिज चाळत बसते अन स्वप्नांचे दुकान मांडत बसते ती स्वप्ने ओली चुलीत ना जळती मग त्यांना ती उन्हात सुकवत बसते जाऊन पुन्हा मी लिंबोणी मागे तो चांदोबा नभात शोधत बसते हे शब्द नाचरे फिरती अवती भवती मी शिताफिने गळात ओढत बसते ती मूढ ‘सुनेत्रा’ मौन घेतसे म्हणुनी मी ओठांना तोरण लावत बसते

किती दिवस मी रदीफ व्हावे बोल सख्या रे मीच काफिया ओळख माझे मोल सख्या रे कशी अवेळी साद घालते कविता वेडी सावर मजला जातो माझा तोल सख्या रे ते तेव्हाचे गीत गुलाबी अता हवे मज हवेहवेसे बुडवी मज ते खोल सख्या रे दिवस संभ्रमित हे पण सरतिल मेघ वर्षतिल स्मरण ठेव तू पृथ्वी आहे गोल…