पापणीस तव झालर काळी थरथरणारी अतीव सुंदर
नकोस मिटवू उघड पाकळ्या कमलदलांसम सजीव सुंदर

कधी वाटते खूप रडावे कारण त्याचे नकळे मजला
अश्रु-विमोचन करता फुलते अंतरातली उणीव सुंदर

मन घाबरते वादळ येता मेघ सावळे मनी दाटता
कोसळतो मग तांडव करुनी हवाहवासा वळीव सुंदर

शीळ घालतो अवखळ वारा श्यामल शीतल मेघ नाचरे
बरसुन विणती अवनीवरती मोर हासरे भरीव सुंदर

व्यर्थच  गेले जीवन सारे मनास भुंगा कधी पोखरे
आणि अचानक मनकोशातुन शिल्प प्रकटते घडीव सुंदर