सुनेत्रा नकाते

Tag: MARATHI NISARG KAVITA

  • आत्मतत्त्वी – ATMA TATTVI (“ONE WHO KNWS THE SUPREME TRUTH”)

    विकृतीशी युद्ध करते आत्मतत्त्वी लेखणी मी संस्कृतीला मुक्त करते आत्मतत्त्वी लेखणी मी अन्नदात्री मायभूमी तृप्त होउन गावयाला जैनियांना मुग्ध करते आत्मतत्त्वी लेखणी मी ऐतिहासिक दस्तऐवज नेटवरती जतन करण्या गाळशाई शुद्ध करते आत्मतत्त्वी लेखणी मी ललित साहित्यात आणुन पारिभाषिक शास्त्रसंज्ञा गंड सारे लुप्त करते आत्मतत्त्वी लेखणी मी साठल्या पाण्यात जंतू वाढल्यावर ऊन्ह बनुनी दलदलीला शुष्क करते…

  • गुलाबझारी – Rose water sprinkler

    जलौघवेगा धबाबणारी धरेवरी या जलौघवेगा नभास भारी धरेवरी या मिळावयाला जिवास मुक्ती जळी समुद्री जलौघवेगा करेल वारी धरेवरी या खळाळणाऱ्या रुपात सुंदर सदैव वाहे जलौघवेगा सुडौल नारी धरेवरी या झळाळणाऱ्या तळ्यात कमळे फुलावयाला जलौघवेगा गुलाबझारी धरेवरी या विडे बनविण्या लवंग खुपसुन खरी सुकन्या जलौघवेगा कुटे सुपारी धरेवरी या गझल- अक्षरगण वृत्त (मात्रा २४) लगावली –…

  • ऋतूगान – RUTU-GAAN (season’s song)

    आषाढ ओढाळ चैत्रात सौंदर्य वैशाख तेजाळ ज्येष्ठात संगीत तारूण्य माघात पौषात सामर्थ्य रंगीत भाद्रपद देहात जल्लोष आत्म्यात संतोष

  • सोहम- SOHAM (Soham is a feeling that arises in mind or heart when you know who you are.)

    In this poem the poetess says, I want to recite my soul’s inner voice,’Soham! Soham!Soham!… Soham is a feeling that arises in mind or heart when you know who you are. कण कण खिरता मोह असूदे विरहाग्निचा दाह असूदे दिवस असूदे माह असूदे नववर्षाचा प्रवाह असूदे जीवाचा उन्मेष असूदे मीरेचा तो कृष्ण असूदे क्षमस्व अथवा…

  • शिशिर ही फुलला – SHISHIR FULALA ( (” THE WINTER BLOSSOMED”)

    This poem is a song of various seasons in India.  Every season has it’s own beauty. We must enjoy these seasons. प्रीतीचा बघ शिशिर ही फुलला वसंत वर्षा सावध सावध शरद बोचरा करितो पारध हेमंताने केले गारद गुलमोहर खुलला प्रीतीचा बघ शिशिर ही फुलला विरह कसा मी साहू आता खरेच जवळी राहू आता प्रेमामध्ये न्हाऊ…

  • शुभ्र पंख – SHUBHRA PANKH (white wings)

    In this poem the poetess describes the earth and nature when rain comes. पावसात न्हातिल पक्षी चिंब चिंब होत सुकवतील शुभ्र पंख कोवळ्या उन्हात पुष्पगंध नेत शीळ घालतो ग वात लक्ष लक्ष झुलतिल घरटी गर्द वाटिकेत मृत्तिकेत उगवतिल हरित पीत हात क्षितिजावर इंद्रधनुत रंग सहा सात

  • कधी वाटे मजला – KADHEE VATE MAJALAA (SOMETIMES I FEEL)

    In this poem the poetess wants to become showery rain in the month of Shraavan(श्रावण). कधी वाटे मजला व्हावे रिमझिमती श्रावणधारा लिपटून तनावर घ्यावा मनी भरारणारा वारा होऊन टपोरे थेंब घुसळावे मातीत अंग मातीत मिसळुनी जावे हरवून स्वतःतच दंग मग नकळत वरती यावे अंकुर पोपटी व्हावे हातांनी हिरव्या इवल्यारे कवळून उन्हाला घ्यावे मम देहास फुटावे…