This muktak or chaarolee is writeen in twenty-four maatraas. Here radif is Vatate aahe(वाटते आहे) and kaafiyaas are kilas, palas, kalas. कोणास भावनेची किळस वाटते आहे कोणास वासना ही पळस वाटते आहे पाण्याविना धरेचे देऊळ तापलेले त्यावर उपडी घागर कळस वाटते आहे

In this poem, which is basically a ‘muktak’ in the form of ‘charoli’, the poetess explains us the importance of true ‘Guru’ in our life. धन्य हे सारे गुरू साधे पूज्य ते कृष्णासही राधे रम्य बघ जोडेल प्रेमाला सख्यची बाधा खुळी बाधे

In this muktak the poetess says, ‘A beautiful woman knows her own beauty. She doesn’t need any mirror to know the power of her beauty.’ मी कशाला पाणियात पाहू गं चोरुनीया आरशास फोडू गं सुंदरी ही जाणते गं आत्म्यास देह चारू डौलदार तारू गं

गाते अता तराणे सुरेल दिडदा दिडदा भिजणार बघ सुखाने सुरेल दिडदा दिडदा लय सूर ताल यांची मैफल सुरेख जमता गाणार मस्त गाणे सुरेल दिडदा दिडदा

This muktak is written in twenty-six (26) matras. In this Ghazal the poetess tells to young genaration to use their kalam(writing instrument) for good purpose. कलमकार तू नव्या युगाचा लेणी घडव नवी फिरव लेखणी संगणकासह स्वप्ने सजव नवी तुला लाभुदे उदंड आयु जपण्या सुंदर मने सत्यामध्ये उतरव स्वप्ने शेती फुलव नवी  

रत्नत्रय हे त्रिशूल अमुचे अज्ञानावर करण्या वार धर्म अहिंसा एकमेव मम अनेकांतमय  सत्य विचार सुर-असुरादिक प्राणी पक्षि जलचर भूचर आणि खेचर वृक्षलतिका मानव सारे सृष्टीच्या कंठातिल हार