तू सोन्याची पुतळी मृदुले
कंठसाज वर गजरे झुकले
अंगठीतले खडे दावती
तव नयनांतिल बिंब चंचले
तुझ्या अंगुली बोलत असता
गोठ पाटल्या बिलवर भिजले
दंडी वाक्या रुतून बसल्या
गौर भाल बिन्दीने सजले
कमर मेखला कनक कळ्यांची
तुला वेढुनी बसली गझले
फलंदाज तव धुरळा पाडे
मोजुन धावा यंत्र मोडले
त्रिफळा उडवत उसळत चेंडू
परिघाच्या बाहेर सटकले
रंगसंगती जून फुलांची
बघून नवखे मागे सरले
मैफल फुलपाखरी दुपारी
भुंग्यांनी वारुळ पोखरले
टाके घालत उसवत पुन्हा
पाकळ्यांतले सुगंध भरले
गाजवला तू स्वधर्म सुंदर
दृष्ट काढण्या अंबर झुकले
गझल (८+८ = १६ मात्रा)