अंतरीच्या दीपज्योती पाहताना दर्पणी चेहऱ्याला का जपू मी चेहरा तर दर्शनी काय तुझिया आत आहे काय तव ओठांवरी चार बोटे बांधुनीया नाचवीशी तर्जनी प्रकृतीचे बोल जपण्या काल होते मौन मी बोलण्याची आज संधी वाटते मज पर्वणी भरजरी मन-अंबराचा गझलबाला काठ रे मोरपंखी पदर त्याचा रमवितो तुज सर्जनी अष्टद्रव्ये वाहुनी पाटावरी तू मोकळा भावसुमने ठेव थोडी…

सुंदरा सोनुलीला हवा घाल तू तीन पाती फिरूदे असा ताल तू नाचते डोलते बाहुली गोडुली घाल अंगावरी दोरवा शाल तू पाहतो तो तुझ्या लोचनी रोखुनी व्हायचे लीन अन लाजुनी लाल तू कोण मोठे कसे जाहले जाणते केवढा वाटला बावळा काल तू हात हे टोचरे बोचरे कापरे ओढिशी का उगा गोबरे गाल तू चीज आहेच तो…

वीतराग ईश्वरा देच जाग ईश्वरा मंदिरात मूर्त ही ना सराग ईश्वरा पवन लहर शिंपिते मृदु पराग ईश्वरा फुलत राहुदे इथे प्रेम बाग ईश्वरा मज सुनेत्र लाभले दो चिराग ईश्वरा वॄत्त – सुकामिनी (अक्षरगणवॄत्त) लगावलीः गालगाल गालगा मात्राः २१२१ २१२ = ११

भाव खात राहिले ते सुमार बोलले कर कबूल हा गुन्हा नागिणीस छेडले मी कधीच रे तुझे पाय नाय चाटले कपट माझियापुढे कोणते न चालले लहर मी असूनही वादळास चोपले शस्त्र अस्त्र टाकुनी ते भिकार पांगले वॄत्त – सुकामिनी (अक्षरगणवॄत्त) लगावलीः गालगाल गालगा मात्राः २१२१ २१२ = ११

गझल मीच मानिनी तेज वीज दामिनी कंठ हार तन्मणी मी सतार श्रावणी गा ल गा ल गा ल गा वृत्त हे सुकामिनी दीर्घ र्हस्व अक्षरे लग क्रमास जाणुनी हीच ती लगावली मी दिली लगावुनी गात गात मस्त मी लिहित जाय गुंगुनी घे गुलाबजाम हा साखरेत घोळुनी वॄत्त – सुकामिनी (अक्षरगणवॄत्त) लगावलीः गालगाल गालगा मात्राः २१२१…

लिहिते गझल जिथे मी वाजे नुपूर तेथे कोणीतरी लपोनी येते जरूर तेथे तव नाव झाकता मी हसतोच शेर गाली मग ओळ ओळ माझी लाजून चूर तेथे पाऊस लेखणीच्या डोळ्यांमधून झरता भिजवून चिंब गात्रे नाचे मयूर तेथे शब्दांस वाकवे मी मज शब्द नाचवीती कोणीच ना उरे मग हांजी हुजूर तेथे तू लाख टाळशी पण मक्त्यात मीच…

भांडू नये कुणाशी कळते तरी न वळते भांडायला न कोणी तेव्हा स्वतःस पिळते सारेच गोडबोले कंटाळले पुरी मी भांडायला अताशा कोणी कसे न मिळते? स्पर्धाच घेउयाका भांडायची कुणाशी टिकणार मीच खमकी ना मी मधून पळते भांडायचे कशाला कोणी म्हणू नये रे त्याची मजा लुटे जो त्यालाच फक्त कळते मनसोक्त दाद देते कद्रूपणा न करते जो…