चालतेस चंचले उन्हात गीत गात गात पावसात वादळात उग्र शीत गात गात सोड हात हो पुढे भरार उंच क्षितिज पार झेप यान घेतसे तुझीच जीत गात गात नाव चंचला जरी सदैव शांत चित्त शुद्ध वाट चालते सदैव जोजवीत गात गात वाटतात ही फुले सुगंध रंग या जगात सांडतात बरसतात देत प्रीत गात गात हृदय कमल…

हसेन चंद्र होउनी स्मरेन मधुर तेच मी हवा जरी मुकी मुकी दवाळ कुंद पुष्प मी पुन्हा पुन्हा लिहावयास गझल धुंद नाचरी उधाणता समुद्र लाट गाज मुक्तछंद मी असेल वृत्त बंद वा ललित सलिल झऱ्यापरी रदीफ काफियासवे भरेन त्यात प्रीत मी सतेज बिंब लोचनात पाहुनी निळे निळे सखे झरेन पापण्यांत तृप्त मुग्ध थेंब मी गुरूकुलात मंदिरात…

लिही आता बरे काही स्वतःसाठी दुजासाठी लिही थोडे उकलणारे नको मारू फुका गाठी कशाला हा हवा गुंता शिरी लागे गझल भुंगा पुरे झाले अरे भुंग्या नको लागू सदा पाठी कशासाठी गुरे येती कषायांची निवाऱ्याला असे वाटे तयांपाठी उगारावी कलम काठी पुरे आता छुप्या गोष्टी उताराचे वयच खोटे जवळ येई हळू साठी म्हणोनीरे बुद्धी नाठी खरे…

नाचवीत उंच हात कोण काय बोलतात गझल चोरुनी कुणास हाय हाय बोलतात ये न ये न म्हणत म्हणत स्वागतास सज्ज तेच का निरोप पण लगेच बाय बाय बोलतात नीर उकळ उकळुनी ढगाढगात धाडतात दूध तापवून मस्त साय साय बोलतात लागला असेल यांस चळ जरी अता अताच वृषभ हा असे समोर म्हैस गाय बोलतात फालतूच कारणे…

वियदगंगा भरुन वाहे तन-मनाने सजल आहे दगड-धोंडे खडक पात्री पण किनारा मृदुल आहे धवल साडी हरित बुट्टी विविध रंगी पदर मोठा लहरणारी झुळुक भासे तरुण कन्या चपल आहे डुलत चाले लवुन बोले भडक माथी उदक ओते खुदुखुदू ही हसवितेरे गझल माझी हझल आहे गगन काळे गडद होता विहरती या जलदमाला दव लकाके झरुन गाली पवन…

मनाची चाल मोठी मनाला पंख वाऱ्याचे किती स्वप्ने तुझी आई तुझे आभाळ ताऱ्यांचे कुठे असशील आता कोण सांगेल मज गुज-गोष्टी किती गझला तुझ्यासाठी मला मोल तव चाऱ्याचे कशाला रे तुला शेती हवी बागायती माझी हवी तर मग भरावे तूच पैसे शेतसाऱ्याचे पुरे झाले बहाणे लाडक्या ओलांड सीमेला नको कौतुक मला सांगू नजरभेटी नजाऱ्यांचे किती थोतांड…

अता पूर्ण माझे समाधान झाले खुले शस्त्र माझे पुन्हा म्यान झाले डुले तृप्त काया गव्हाची गव्हाळी पहाटे दवाचे उषःपान झाले इथे झुंजल्या वृक्ष वेली तरूही किती कोवळे हे पुन्हा रान झाले निळीभोर स्वप्ने उशाशी कळ्यांच्या नभी चांदण्यांचे निशागान झाले असे सत्य सुंदर वचन जाणते मी स्मरोनी शिवाला खरे ध्यान झाले वृत्त – भुजंगप्रयात, मात्रा २०…