राखेतुन अंगार फुलवले अंगारातुन नीर प्रकटले कृष्ण जलद डोंगरी ठिबकता शांत रसाने निर्झर झरले काठांवरच्या वाड्या वस्त्या शेतमळ्यांनी श्वास घेतले अकरा अंग सह चौदा पूर्व तीर्थंकर वाणीतुन खिरले वाणीमधले अर्थ टिपाया देह “सुनेत्रा” कान जाहले  

दीक्षा म्हणजे नाही बंधन स्याद्वादातिल सत्य जाणते आत्मघात हा अतीव घातक स्याद्वादातिल सत्य जाणते सत्य झळकण्या हृदयी दीक्षा उत्साहाची देह रक्षिण्या जगावयाची इच्छा सुंदर स्याद्वादातिल सत्य जाणते तिरकी बुद्धी कुटील नीती टवाळकीचा जिवास धोका कर्म कराया कर्तव्यास्तव स्याद्वादातिल सत्य जाणते मार्दव आर्जव शुचिता संयम क्षमा धर्म गुण आत्महितैषी स्पष्ट बोलते हृदयापासुन स्याद्वादातिल सत्य जाणते स्वभाव…

काहून भावनेची किळस वाटते आहे झुंजार वासना पण पळस वाटते आहे अंगणी औषधी तरु तुळस वाटते आहे काफिया कन्नड मिळव ‘घळस’ वाटते आहे पाण्याविना धरेचे देऊळ तापलेले वरती घागर उपडी कळस वाटते आहे बन ‘बळगार’ कासार प्रीतिचे पीक घेण्या मी शब्द कानडी बघ ‘ब्यळस’ वाटते आहे भांडार भरुन वाहे कसले उणे “सुनेत्रा” मुरवण्यास साखरेत फळस…