सुनेत्रा नकाते

हे खरेकी, मी न याला, राग म्हणतो लाडके! मूळ संख्येला दिलेला, भाग म्हणतो लाडके… लाजणे जमतेच कोठे, सांग तुजला रागिणी; रक्तिम्याला नेत्रिच्या अनुराग म्हणतो लाडके! का सदा हृदयात कटुता, डूक धरण्या, नागिणी? माझिया मी वासनेला नाग म्हणतो लाडके.. रंगवेड्या लालसेचे, लाड मी करुनी फुका; चंदनी देहास तुझिया, साग म्हणतो लाडके! तीट तुझिया, हनुवटीवर, कोण लावी…

Vasant Gaane means Spring Song. Through this spring song, the poetess expresses a myriad of feelings and thoughts which come to her mind. माझ्या तुझ्यातल्या त्या गोष्टी किती जपू मी मम प्रेम भावनेला कैसे म्हणू रिपू मी माझेच नेत्र आता बनलेत दीप-ज्योती मिथ्या तुझ्या कथांनी आता कशी दिपू मी सौंदर्य भावनेला आजन्म प्राशुनीया मज सत्य…

This ghazal speaks about living in the beautiful present instead of staying in the stagnant past. The ghazal also presents the poetess’ intention to protect life so that it flourishes. In the end, the poetess says it is better to not pursue the unreliable “mirage” called future. सत्य शिव दिसे सुंदर! जायचे कशाला मी!! साचल्या…